Wraz z dynamicznym rozwojem Geograficznych Systemów Informacyjnych (GIS) sukcesywnie zwiększał się zakres ich zastosowania w różnych dziedzinach wiedzy. Dzięki rosnącym zdolnościom przeliczeniowym narzędzi do przetwarzania informacji stoją one na bardzo wysokim poziomie i mogą służyć jako bardzo użyteczne instrumenty wspomagające różnorodne badania. Jednym z aspektów, w którym nowe zastosowania GIS-u są bardzo pożyteczne to strefa współoddziaływania lądu i morza.
W badaniach morskiej strefy brzegowej istotna jest świadomość, że jest to jedna z najbardziej dynamicznych stref. Zachodzące w niej procesy prowadzą jednak nie tylko do bardzo wyraźnych zmian chwilowych ale również do zmian długoterminowych, których obecność bardzo dokładnie odzwierciedlone jest w badaniach geologicznych tej strefy.
Przykładem wykorzystania systemów GIS, a zwłaszcza wizualizacji 3D, w badaniach geologicznych strefy brzegowej jest projekt badań sedymentologicznych w estuarium rzeki Guadiany na granicy portugalsko-hiszpańskiej. Estuarium to jest fragmentem najbardziej wysuniętego na południe regionu Portugalii, a rzeka Guadiana to jedna z najważniejszych rzek na Półwyspie Iberyjskim. Dzięki gwałtownej sedymentacji podczas najbardziej współczesnej, postglacjalnej transgresji, estuaryjne zapisy osadów stwarzają doskonałe warunki do badań kolejności zdarzeń, które wpłynęły na obecną morfologię wybrzeża.
Projekt ten zrealizowano przy współpracy z Universty of Algarve z Portugalii. W badanym obszarze przeprowadzono badania geofizyczne oraz wiercenia. W wyniku badań geofizycznych otrzymano zestaw punków wraz z dokładną ich lokalizacją oraz wartością względnej głębokości zalegania warstwy krystalicznej pod osadami postglacjalnej transgresji. Informacje na temat struktur wypełnienia osadami uzyskano z czterech kolejno wierconych rdzeni, pobranych na obszarze estuarium oraz z próbek kompletnego układu osadów zakumulowanych od czasu ostatniego glacjalnego maksimum. Badania te obejmują historię Holocenu dla końcowej części głównego biegu rzeki.
Posiadając niezbędne dane przystąpiono do konstruowania trójwymiarowego modelu krystalicznej powłoki częściowo zalegającej pod Holoceńskimi osadami, a częściowo znajdującej się na powierzchni. Dla celów analizy, korzystając z dostępnych danych topograficznych, stworzono również model ukształtowania powierzchni dolnego odcinaka rzeki Guadiany. Dzięki zastosowaniu odpowiednich procedur przeliczeniowych powyższe modele pozwoliły na obliczenie przybliżonych objętości zalegających w dolinie rzecznej osadów.
Dzięki interpretacji zapisów sedymentologicznych, danych makro i mikro paleontologicznych oraz na podstawie datowania metodą węgla radioaktywnego C14 otrzymano również informacje dotyczące wgłębnych struktur wypełnienia doliny osadami. Na podstawie każdego z rdzeni wyróżniono od trzech do siedmiu jednostek litologicznych. Dla każdej z nich określono maksymalne i minimalne głębokości zalegania. Po uwzględnieniu takich danych na stworzonych modelach otworzyła się możliwość przybliżonego obliczenia rzędu objętości osadów dla każdej z siedmiu wyróżnionych jednostek. Uzyskane w ten sposób dane pozwoliły na dokładniejszą analizę tempa sedymentacji oraz innych aspektów i procesów geologicznych jakie miały miejsce w okresie postglacjalnym w dolinie Guadiany.
Powyższa praca wykazuje, że możliwość skorzystania z trójwymiarowego modelowania dostępnego w systemach GIS w znaczący sposób ułatwiła, a zarazem uzupełniła analizę geologiczną osadów zalegających w dolinie Guadiany. Jednocześnie stanowi przykład wykorzystania możliwości jaki oferują Systemy Informacji Przestrzennej w tak bardzo ukierunkowanych dziedzinach nauki jaką stanowią badania geologiczne.