(za Gazetą Prawną)

Ustalenie warunków zabudowy terenu

Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora.

Celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego - uznał białostocki WSA.

STAN FAKTYCZNY

Małżonkowie P. zwrócili się do burmistrza o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organ ostatecznie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W skardze do sądu administracyjnego sformułowano zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwą ocenę prawną i wadliwe, niezgodne z art. 7 i art. 77 par. 1 k.p.a., ustalenie stanu faktycznego.

Zdaniem organu przeszkodą do wydania w sprawie decyzji pozytywnej stało się niespełnienie przez planowaną inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa. Według organów nie można ustalić linii zabudowy dla planowanej inwestycji skarżących, gdyż zamierzona inwestycja nie stanowi uzupełnienia ani kontynuacji żadnego z układów przestrzennych wyodrębnionych w obszarze analizowanym.

UZASADNIENIE

Zdaniem sądu pojęcie działki sąsiedniej powinno być interpretowane funkcjonalnie i konkretnie do danej sprawy poprzez wskazanie, które spośród szeroko rozumianych działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. W rozpoznawanej sprawie z nieznanych przyczyn organ dowolnie podzielił dany obszar istniejącej zabudowy w kilka wyodrębnionych przestrzennie i urbanistycznie stref, co ostatecznie spowodowało, iż planowana inwestycja znalazła się w strefie zabudowy zagrodowej kolonijnej, zabudowanej budynkami mieszkalnymi i inwentarskimi do obsługi gospodarstw rolnych, przez co należało odmówić ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego. Żadne przepisy nie narzucają organowi konieczności podziału analizowanego obszaru na urbanistyczne strefy, a następnie ocenę planowanej inwestycji jedynie w oparciu o zabudowę istniejącą w danej strefie.

Ostatecznie to nie działki położone najbliżej były przedmiotem oceny organu i nie stanowiły podstawy do określenia określonych wymagań dotyczących nowej zabudowy. Dodatkowo organy obu instancji w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji w ogóle się do tych działek nie odniosły. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa nie może godzić w zastany sposób zagospodarowania terenu. Dlatego trudno zgodzić się ze stanowiskiem organów, że zabudowa budynków mieszkalnych i gospodarczych w zabudowie zagrodowej, istniejąca przy tej samej drodze wewnętrznej - polnej, nie może być odniesieniem do planowanej inwestycji w postaci budynku mieszkalnego, albowiem nie posiada niejako atrybutu działki sąsiedniej, gdyż znalazła się w innej strefie. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, iż jeden z nich w chwili obecnej jest niezamieszkany. Powyższe ustalenia są całkowicie dowolne i nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Należy uznać, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową i rzeczywistą funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstania budynków tylko tego samego rodzaju co istniejące. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu do decyzji. Nie można uznać, że podstawą do decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym. Trzeba pamiętać, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego.
SYGN. AKT II SA/Bk 412/06

SYGN. AKT II SA/Bk 412/06
Michał Stuczyński

Źródło: Gazeta Prawna Nr 099/2007 z dnia 2007-05-23
Opublikowano: 2007-05-24

Dodane przez JarostD dnia czwartek, 24 maj 2007 08:28:42

0 Komentarzy ˇ 759 Czytań

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.